Czasy, w których strona internetowa wystarczyła do promowania swojej działalności w Internecie minęły bezpowrotnie. Współczesne serwisy internetowe to prawdziwe farmy, w których ważną, jeśli nie najważniejszą rolę pełnią ich zaplecza a pozycja w wyszkiwarkach jest tylko jednym z elementów ich marketingu.

Zakładanie własnej strony WWW wynika najczęściej z potrzeb dotyczących prowadzonej działalności, przeważnie biznesowej, a więc związanej z generowaniem zysków lub pozyskiwaniem finansów na szczytny cel. Własny serwis WWW jest często postrzegany jako forma reklamy, która sama w sobie przyniesie jego założycielom wymierne korzyści – Internauci z pewnością na nią zajrzą, zainteresują się jej treścią i, co najważniejsze, kupią to, co mamy do zaoferowania. Założenie to jest bardzo proste i bardzo błędne. Skąd bowiem użytkownicy internetu mają wiedzieć, że nasza strona WWW w ogóle istnieje?

W niemal każdej dziedzinie przedsiębiorczości konkurencja jest w tej chwili bardzo duża. Widać to szczególnie w wyszukiwarkach takich jak Google. Spróbujmy znaleźć sklep z herbatą, dostawcę wyposażenia domu, części do samochodu czy zabawek dla dzieci – ilość prezentowanych wyników będzie demotywująca. Zwłaszcza, że każdy z konkurentów chce być na pierwszej stronie Google, najlepiej na pierwszym miejscu. Pojawianie się w Google już jednak dzisiaj nie wystarcza. Co zatem zrobić?

Zakładając stronę WWW musimy zdecydować, w jaki sposób będziemy ją promować. Nasz serwis internetowy to obecnie tylko miejsce, w którym mają wylądować potencjalni klienci, niczym turyści na lotnisku w popularnym kurorcie. Dlatego na etapie planowania warto zdecydować, jaką strategię działań marketingowych przyjąć:

• czy postawić na stworzenie i rozbudowę pojedynczego serwisu internetowego, czy też budować jego zaplecze mnożąc strony o podobnej tematyce i zwiększając w ten sposób zasięg?
• czy prowadzić komunikację poprzez Facebook, Google+, Twittera lub inne media społecznościowe?
• na ile warto wykorzystać usługi geolokalizacyjne takie jak FourSquare czy Lokter?
• czy dla prowadzonej działalności korzystne byłoby występowanie w porównywarkach cenowych lub serwisach aukcyjnych?
• czy i ile przeznaczyć na kampanie linków sponsorowanych, reklamy displayowe, pozycjonowanie?

Powyższa lista to tylko przykłady decyzji, które warto podjąć na samym początku. Tego typu kluczowych pytań może być znacznie więcej. Rozwój serwisów społecznościowych i systemów reklamowych, zwłaszcza kontekstowych, daje nam dzisiaj bardzo duże możliwości w kreowaniu skutecznego zaplecza serwisów WWW. Warto korzystać z nich w sposób systematyczny i kreatywny.

Ten internetowy wynalazek miał za zadanie skupić na sobie zainteresowanie firm i instytucji analitycznych zainteresowanych ocenianiem wystąpień polityków w mediach. Okazało się jednak, że użytkownicy wolą wykorzystywać go do poszukiwania informacji o celebrytach. Mowa o nowej wyszukiwarce autorstwa Eiona Dowlinga i Kevina Burkitta, która pozwala na sprawdzenie czy informacje o danej osobie pojawiły się ostatnio w mediach i jeśli tak, to w których. Boxfish – bo taką nazwę nosi ten mechanizm – indeksuje ścieżki dialogowe kanałów telewizyjnych dostępnych w USA, Wielkiej Brytanii i Irlandii. W najbliższej przyszłości wyszukiwarka będzie gromadzić dane także z terytorium Kanady i Australii.

O tym jak działa ten wynalazek można przekonać się pod adresem: http://beta.boxfish.com/. Serwis jest dostępny na razie w wersji Beta. Po wpisaniu szukanej frazy pokazuje listę stacji, w których w ostatnim czasie (24 godziny, tydzień lub miesiąc) jej użyto oraz także kontekst.

Na pierwszy rzut oka wydaje się, że Boxfish to idealne narzędzie do analizy wizerunku osób publicznych. Okazuje się jednak, że nowa wyszukiwarka stanowi cenne źródło informacji także dla osób interesujących się najnowszymi plotkami o celebrytach, dla których wiedza o tym, co ostatnio zrobiły Kim Kardashian lub Lady Gaga, jest bezcenna.

Źródło: technologyreview.com

W pięciu różnych miejscach świata złodzieje dokonali napadów rabunkowych. Czy można ich wytropić i złapać w ciągu 12 godzin, nie mając pojęcia o tym, kim są i jak dokładnie wyglądają? Takie wyzwanie postawiła Agencja Zaawansowanych Obronnych Projektów Badawczych Departamentu Obrony Stanów Zjednoczonych (DARPA) uczestnikom konkursu o nazwie Tag Challenge. Jedynym identyfikatorem wyróżniającym poszukiwane osoby były specjalne koszulki z logotypem konkursu i ukrytym przekazem.

Okazuje się, że jest to możliwe. Zespół prowadzony przez Manuela Cebriana z Massachusetts Institute of Technology zdołał pojmać 3 z 5 rabusiów wykorzystując do tego media społecznościowe i techniki croudsourcingu. Na potrzeby poszukiwań stworzono specjalną aplikację na smartfony ułatwiającą poszukiwaczom wysyłanie zdjęć podjerzanych do osób prowadzących projekt. Do zaangażowania jak największej społeczności stworzono mechanizm motywacyjny przypominający popularne łańcuszki Świętego Antoniego. Każdy, kto wysłał zdjęcie podjerzanego mógł liczyć na $500 nagrody. Jeśli zachęcił do tego inne osoby, za każdą z nich otrzymywał kolejne $100. Na początku zaangażowano 2000 ochotników, którym płacono po 1$ za zrekrutowanie kolejnych uczestników konkursu.

Projekt pokazał, że przy pomocy mediów społecznościowych można przeprowadzić błyskawiczną mobilizację zakończoną sukcesem. Ten zależy jednak od odpowiedniego systemu motywacyjnego. Zespoły, które postawiły tylko na komunikację w serwisach typu Twitter lub Facebook, która nie była wspierana bodźcami finansowymi, przegrały. Niezależnie od tego dla wspomnianego DARPA wynik konkursu oznacza jedno: to działa!

Źródło: newscientist.com

W dzisiejszych realiach internetowych prawdopodobieństwo, że z wybranego przez nas adresu internetowego ktoś wcześniej już korzystał jest bardzo duże. Według Serwisu DomainTools aktualnie na świecie jest zarejestrowanych blisko 140 mln aktywnych domen a porzuconych lub nieużywanych jest aż 400 mln. Zakup domeny jest więc coraz bardziej obciążony ryzykiem, że związana z nią historia uniemożliwi nam prowadzenie skutecznego marketingu internetowego w wyszukiwarkach.

Nie znając historii domeny narażamy się na to, że nasz serwis internetowy, oraz często związany z nim biznes, przygotowywany w pocie czoła od miesięcy, nie będzie widoczny w wynikach np. Google. Twórcy tej najpopularniejszej obecnie przeglądarki dbają o to, by prezentowane w niej wyniki zachowywały odpowiednią jakość. Z tego względu z indeksu wyświetlanych stron usuwane są np. te adresy, które mogą być związane z nieetycznymi technikami promowania serwisów internetowych.

W przypadku Google istnieją conajmniej dwa mechanizmy blokujące wyświetlanie konkretnej domeny i są stosowane w przypadku naruszenia tzw. wskazówek dla webmasterów. Pierwszy z nich to filtr, który powoduje, że wyszukiwarka widzi stronę, ale nie pokazuje jej w wynikach wyszukiwania, a drugi to tzw. ban – Google zupełnie ignoruje fakt, że dana strona istnieje. W ostatnim czasie boleśnie przekonały się o tym na własnej skórze popularne w Polsce porównywarki cen, które nagle zniknęły z wyników wyszukiwania Google.

Niestety sprawdzenie przed zakupem, czy dana domena jest historycznie obciążona banem lub filtrem przez wyszukiwarkę jest trudne i może okazać się niemożliwe. Jak więc się zabezpieczyć przed kupnem domeny, którą ktoś kiedyś wykorzystał w nieetycznych celach (np. korzystał z systemów wymiany linków lub rozprowadzał SPAM)? Oczywiście i jak zawsze istnieje kilka prostych zasad, których warto przestrzegać:

1. przed zakupem domeny sprawdzić, czy jesteśmy jej pierwszym właścicielem. Można to zrobić np. w serwisie: Internet Archive – WayBackMachine,
2. kupić kilka domen, np. ta sama nazwa ale z różnymi końcówkami (.pl, com.pl. info.pl) i podpiąć je wszystkie do naszego serwisu internetowego – w przypadku, gdy główny adres okaże się trefny, można zmienić go na nowy,
3. zainstalować statystyki odwiedzin przed oficjalną premierą serwisu i sprawdzać, czy na jego strony nie ma wejść z dziwnych źródeł, o których nic nie wiemy. Strona staje się widoczna w Internecie tylko wtedy, gdy istnieją zewnętrzne linki prowadzące do niej. Jeśli zauważymy istnienie linków, o których nie wiemy, ponieważ sami ich nie tworzyliśmy, możemy być pewni, że domena jest obciążona swoją historią. Zmiana adresu przed oficjalną premierą serwisu internetowego nie spowoduje większych strat.
4. gdy domena, na której nam bardzo zależy, jest obciążona historycznie warto sprawdzić, czy jesteśmy w stanie samodzielnie lub z pomocą specjalisty zlikwidować problem. Czasami wystarczy usunąć linki prowadzące do naszego serwisu ze stron uznawanych przez wyszukiwarki za nieetyczne lub zrezygnować z wykorzystywanych na stronie nieetycznych technik optymalizacyjnych (opisanych np. w Narzędziach dla Webmasterów Google). Jednak w sytuacji, gdy nie jesteśmy w stanie tego zrobić, konieczna jest zmiana adresu, pod którym w Internecie widoczny jest nasz serwis internetowy.

Drugi serwis, o nazwie Pinwheel, to najnowsze dzieło współtwórczyni popularnego Flickra – Cateriny Fake, który umożliwia pozostawianie przez internautów notek na wirtualnej mapie świata. Oglądając mapę można przekonać się, co o danym miejscu  – np. restauracji, sklepie, galerii itp., sądzą osoby, które wcześniej je odwiedziły. Pinwheel stanowi połączenie Google Maps i FourSquare. W tej chwili jest dostępny tylko na zaproszenie i w wersji beta. W przyszłości może się stać nieodzowny dla posiadaczy smartfonów i tabletów.

Naukowcy przyglądają się więc neutrinom – cząstkom powszechnie występującym we wszechświecie, których główną zaletą i zarazem wadą jest to, że przenikają swobodnie przez materię. Wada polega na tym, że obecnie trudno jest zbudować detektor neutrin. Urządzenie takie musi mieć przede wszystkim bardzo duże rozmiary.

Mimo szeregu barier technologicznych inżynierom z FermiLab w Batavii (Illinois, USA) udało się to, co do tej pory było nieosiągalne. Wiadomość o treści „neutrino” przesłano na odległość kilometra w czasie 140 minut z prędkością 0,1 bita na sekundę. Za odbiornik posłużył ponad 170 tonowy detektor umieszczony w jaskini. Biorąc pod uwagę osiągnięte parametry szybkości technologia ta nie nadaje się na razie do wykorzystania na masową skalę. Jednak jest to pierwszy krok na drodze do kolejnej rewolucji w dziedzinie przesyłu informacji na odległość bez użycia kabla. Radio już może czuć się zagrożone.

W latach osiemdziesiątych ubiegłego stulecia tragiczna postać Guya Fawkesa zainspirowała Alana Moora i Davida Lloyda przy tworzeniu nowego komiksu. „V jak Vendetta” to historia zamaskowanego powstańca, który chce doprowadzić do przewrotu społeczno-politycznego w kraju. Maska, którą nosi, to wizerunek Guya Fawkesa.

W 2006 roku „V jak Vendetta” doczekał się ekranizacji. Za scenariusz filmu odpowiedzialny był m.in. Andy Wachowski, współtwórca „Matrixa”. Obraz przypadł do gustu widzom i przyczynił się do stworzenia nowej ikony popkultury.

Dwa lata później w maskach Guya Fawkesa na ulice wyszła pierwsza grupa Anonymous. Wówczas celem ich protestu były działania Kościoła Scjentologicznego.

Nowy ruch społecznych bun- towników, dla których Internet jest zapleczem działań,  zyskał popularność w 2010 roku, gdy światowe władze rozpoczęły nagonkę na twórców WikiLeaks. Hacktywiści skutecznie uderzyli w czułe punkty internetowej obecności władz, korporacji i instytucji postrzeganych przez Anonymous jako wrogie wobec społeczeństw. Jednym z serwisów, który odczuł ich działanie, był system płatności inter- netowych PayPal.

Do stycznia 2012 roku Anonymous byli kojarzeni w Polsce głównie z działaniami prowadzonymi w Internecie. Próba wprowadzenia przez władze kontorwersyjnych przepisów ACTA pokazała jednak, że buntownicy nie są anonimowymi internautami ale przede wszystkim obywatelami, którzy w walce o swoje prawa potrafią skutecznie prostestować także na ulicach. Tyle, że robią to w maskach.

W momencie, gdy stanął za linią końcową zdobywając cenne punkty dla swojej drużyny walczącej w lidze NFL, nie zdawał sobie jeszcze sprawy, że został nie tylko bohaterem meczu ale także Internetu. Krótko po tym wydarzeniu w sieci pojawiły się fragmenty spotkania prezentujące wyczyn sportowca oraz masa komentarzy.

Sześć lat wcześniej Deb Roy, naukowiec          z Massachusetts Institute of Technology zajmujący się badaniami nad sztuczną inteligencją, uruchomił w swoim domu system kamer, który dzień po dniu śledził rozwój jego dziecka. Zgromadzony materiał miał pomóc odpowiedzieć na pytanie, w jaki sposób ludzie uczą się mówić.

Złożona analiza danych prowadzona przy pomocy skomplikowanej maszynerii pozwoliła na identyfikację zależności pomiędzy kontekstem sytuacji a nauką kolejnych słów przez rozwijające się dziecko.

I wtedy jedna z osób pracujących przy  projekcie zauważyła, że stworzone na potrzeby badania oprogramowanie można wykorzystać do analizy komunikacji międzyludzkiej w ogóle, a w szczególności do monitorowania reakcji społecznych na wydarzenia prezentowane przez media.

Założone przez Deba Roya i jego kolegów  z zespołu przedsięwzięcie o nazwie Bluefin Labs skupia się na monitorowaniu zachowań społeczności internetowych stymulowanych przez zawartość programów telewizyjnych.

Stworzony system informatyczny automatycznie kojarzy treść milionów komentarzy, które pojawiają się w Internecie np. po wystąpieniu Prezydenta Stanów Zjednoczonych lub po genialnym salcie Jerome Simpsona, generując informację zwrotną, wyjaśniającą jak dana grupa społeczna, z uwzględnieniem podziału na płeć, zainteresowania itp., zareagowała na prezentowany fakt. Wszystko to w czasie rzeczywistym. Nie wierzycie? To zobaczcie. Całą historię prezentuje także TED.